എൻ കഥനഭാരം വഹിച്ചവനെ
എൻ ദുംഖത്തിൻ നുകം നീ ചുമന്നവനെ
നിൻ സ്നേഹം എത്രയോ അതുല്യമേ
നിൻ ദയ എത്രയോ അഗാധമേ

പാപത്തിൻ ദാസനായി ജീവിച്ചപ്പോൾ
പാവന നിണം ചിന്തി വീണ്ടെടുത്തു
ആ സ്നേഹമെത്രയോ ആശ്ചര്യമേ
ആ ദയ എത്രയോ അഗാധമേ

ഭാരങ്ങൾ ക്ലേശങ്ങൾ വന്നിടുമ്പോൾ
വലങ്കരം പിടിച്ചെന്നെ നടത്തിടുന്നു
ആ സ്നേഹമെത്രയോ അതുല്യമേ
ആ കരുതൽ എത്രയോ അഗാധമേ

നിന്ദകൾ നിറഞ്ഞ ലോകത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ
നിന്ദകൾ അകറ്റി വീണ്ടെടുത്തു
ആ സ്നേഹം എത്രയോ അതുല്യമേ
ആ സ്നേഹമെത്രയോ അഗാധമേ