Punniyar ivar yaaro veezhnthu jebikkum
Purushan sanjalam yaadho

Thannizhal solaiyile saamanaadu velaiyile
Mannil kuppura veezhnthu vanangi mandraadi kenjum

Velai neengatho enkirar kodu marana
Vedhanai yutren enkirar
Aaluthaviyum illai adiyaar thuyilugindraar
Neelum thuyar kadalil neendhi thathalikkindraar

Paathiram neekku menkirar Pithaave indha
Paadagalatho enkirar
Nethiram neer pozhiya nimalan meniyil ratham
Neettu viyarvaiyaaga nilathil sotta mandraadum

En sitham alla enkirar Appa nin sitham
Endraikkumaaga enkirar
Anbin Kadavul thamathu arum karathiley eentha
Thunba paathirathadi vandalaiyum parugum

Punniyar ivar yaaro veezhnthu jebikkum Purushan sanjalam yaadho Thannizhal solaiyile saamanaadu velaiyile Mannil kuppura veezhnthu vanangi mandraadi kenjum Velai neengatho enkirar kodu marana Vedhanai yutren enkirar Aaluthaviyum illai adiyaar thuyilugindraar Neelum thuyar kadalil neendhi thathalikkindraar Paathiram neekku menkirar Pithaave indha Paadagalatho enkirar Nethiram neer pozhiya nimalan meniyil ratham Neettu viyarvaiyaaga nilathil sotta mandraadum En sitham alla enkirar Appa nin sitham Endraikkumaaga enkirar Anbin Kadavul thamathu arum karathiley eentha Thunba paathirathadi vandalaiyum parugum

புண்ணியர் இவர் யாரோ வீழ்ந்து ஜெபிக்கும்
புருஷன் சஞ்சலம் யாதோ
Punniyar ivar yaaro veezhndhu jebikkum
Purushan sanjalam yaadho

தண்ணிழல் சோலையிலே சாமநடு வேளையிலே
மண்ணில் குப்புற வீழ்ந்து வணங்கிமன்றாடிக் கெஞ்சும்
Thannizhal solaiyile saamanadu velaiyile
Mannil kuppura veezhndhu vanangi mandraadi kenjum

வேளை நீங்காதோ வென்கிறார் கொடுமரண
வேதனை யுற்றேனென்கிறார்
Velai neengaadho vengiraar kodumaranam
Vedhanai utren enkiraar

ஆளுதவியுமில்லை அடியார் துயிலுகின்றார்
நீளுந் துயர்க்கடலில் நீந்தித் தத்தளிக்கின்றார்
Aaluthaviyum illai adiyaar thuyilugindraar
Neelum thuyar kadalil neendhi thathalikkindraar

பாத்திரம் நீக்கு மென்கிறார் பிதாவே இந்தப்
பாடகலாதோ வென்கிறார்
Paathiram neekku mengiraar Pithaave intha
Paadakaladho vengiraar

நேத்திரம் நீர் பொழிய நிமலன் மேனியில் ரத்தம்
நீற்று வியர்வையாக நிலத்தில் சொட்டமன்றாடும்
Nethiram neer pozhiya nimalan meniyil ratham
Neertru viyarvaiyaaga nilathil sottamandraadum

என்சித்தம் மல்ல வென்கிறார் அப்பா நின் சித்தம்
என்றைக்குமாக வென்கிறார்
En siththam alla vengiraar Appa nin siththam
Enraikkumaaga vengiraar

அன்பின் கடவுள் தமதருங் கரத்திலேயீந்த
துன்பப் பாத்திரத்தடி வண்டலையும் பருகும்
Anbin kadavul thamadharung karaththiley eendha
Thunba paathiraththadi vandalaiyum parugum

புண்ணியர் இவர் யாரோ வீழ்ந்து ஜெபிக்கும் புருஷன் சஞ்சலம் யாதோ Punniyar ivar yaaro veezhndhu jebikkum Purushan sanjalam yaadho தண்ணிழல் சோலையிலே சாமநடு வேளையிலே மண்ணில் குப்புற வீழ்ந்து வணங்கிமன்றாடிக் கெஞ்சும் Thannizhal solaiyile saamanadu velaiyile Mannil kuppura veezhndhu vanangi mandraadi kenjum வேளை நீங்காதோ வென்கிறார் கொடுமரண வேதனை யுற்றேனென்கிறார் Velai neengaadho vengiraar kodumaranam Vedhanai utren enkiraar ஆளுதவியுமில்லை அடியார் துயிலுகின்றார் நீளுந் துயர்க்கடலில் நீந்தித் தத்தளிக்கின்றார் Aaluthaviyum illai adiyaar thuyilugindraar Neelum thuyar kadalil neendhi thathalikkindraar பாத்திரம் நீக்கு மென்கிறார் பிதாவே இந்தப் பாடகலாதோ வென்கிறார் Paathiram neekku mengiraar Pithaave intha Paadakaladho vengiraar நேத்திரம் நீர் பொழிய நிமலன் மேனியில் ரத்தம் நீற்று வியர்வையாக நிலத்தில் சொட்டமன்றாடும் Nethiram neer pozhiya nimalan meniyil ratham Neertru viyarvaiyaaga nilathil sottamandraadum என்சித்தம் மல்ல வென்கிறார் அப்பா நின் சித்தம் என்றைக்குமாக வென்கிறார் En siththam alla vengiraar Appa nin siththam Enraikkumaaga vengiraar அன்பின் கடவுள் தமதருங் கரத்திலேயீந்த துன்பப் பாத்திரத்தடி வண்டலையும் பருகும் Anbin kadavul thamadharung karaththiley eendha Thunba paathiraththadi vandalaiyum parugum

புண்ணியர் இவர் யாரோ வீழ்ந்து ஜெபிக்கும்
புருஷன் சஞ்சலம் யாதோ
Who is this righteous one, kneeling down in prayer
Why is this man in such deep distress

தண்ணிழல் சோலையிலே சாமநடு வேளையிலே
மண்ணில் குப்புற வீழ்ந்து வணங்கிமன்றாடிக் கெஞ்சும்
In the shaded garden at the midnight hour
He falls face down on the ground, praying and pleading

வேளை நீங்காதோ வென்கிறார் கொடுமரண
வேதனை யுற்றேனென்கிறார்
“Let this hour pass away,” He cries, facing cruel death
“I am overwhelmed with sorrow,” He says

ஆளுதவியுமில்லை அடியார் துயிலுகின்றார்
நீளுந் துயர்க்கடலில் நீந்தித் தத்தளிக்கின்றார்
No one is there to help, the disciples are asleep
He struggles alone, drowning in a sea of deep sorrow

பாத்திரம் நீக்கு மென்கிறார் பிதாவே இந்தப்
பாடகலாதோ வென்கிறார்
“Take this cup away, Father,” He prays
“Let this suffering pass,” He pleads

நேத்திரம் நீர் பொழிய நிமலன் மேனியில் ரத்தம்
நீற்று வியர்வையாக நிலத்தில் சொட்டமன்றாடும்
Tears flow from His eyes, and blood upon His pure body
Sweat like drops of blood falls upon the ground in agony

என்சித்தம் மல்ல வென்கிறார் அப்பா நின் சித்தம்
என்றைக்குமாக வென்கிறார்
“Not My will, but Yours,” He says, Father
“Let Your will be done forever,” He declares

அன்பின் கடவுள் தமதருங் கரத்திலேயீந்த
துன்பப் பாத்திரத்தடி வண்டலையும் பருகும்
The God of love gives Himself into His own hands
And drinks the bitter cup of suffering to the very end

புண்ணியர் இவர் யாரோ வீழ்ந்து ஜெபிக்கும் புருஷன் சஞ்சலம் யாதோ Who is this righteous one, kneeling down in prayer Why is this man in such deep distress தண்ணிழல் சோலையிலே சாமநடு வேளையிலே மண்ணில் குப்புற வீழ்ந்து வணங்கிமன்றாடிக் கெஞ்சும் In the shaded garden at the midnight hour He falls face down on the ground, praying and pleading வேளை நீங்காதோ வென்கிறார் கொடுமரண வேதனை யுற்றேனென்கிறார் “Let this hour pass away,” He cries, facing cruel death “I am overwhelmed with sorrow,” He says ஆளுதவியுமில்லை அடியார் துயிலுகின்றார் நீளுந் துயர்க்கடலில் நீந்தித் தத்தளிக்கின்றார் No one is there to help, the disciples are asleep He struggles alone, drowning in a sea of deep sorrow பாத்திரம் நீக்கு மென்கிறார் பிதாவே இந்தப் பாடகலாதோ வென்கிறார் “Take this cup away, Father,” He prays “Let this suffering pass,” He pleads நேத்திரம் நீர் பொழிய நிமலன் மேனியில் ரத்தம் நீற்று வியர்வையாக நிலத்தில் சொட்டமன்றாடும் Tears flow from His eyes, and blood upon His pure body Sweat like drops of blood falls upon the ground in agony என்சித்தம் மல்ல வென்கிறார் அப்பா நின் சித்தம் என்றைக்குமாக வென்கிறார் “Not My will, but Yours,” He says, Father “Let Your will be done forever,” He declares அன்பின் கடவுள் தமதருங் கரத்திலேயீந்த துன்பப் பாத்திரத்தடி வண்டலையும் பருகும் The God of love gives Himself into His own hands And drinks the bitter cup of suffering to the very end